Ўзбекча-туркча изоҳли луғат

Тенг ҳуқуқли гап бўлакларини ва гапларни боғловчи сўз.

Ўлчами, ҳажми, катта-кичиклиги, сон қиймати жиҳатдан бир хил, тенг.

Чокуғу олмуш эркек.

Бир чешит ҳамур татлıсı.

Бабанıн аннеси.

Кана якıн, олгун, гüвенилир (эркек).

Ўфкеленмек.

Гüчлü кувветли.

Вüкудун касıктан аяк табанıна кадар олан бўлüмü.

Карıларı кардеш олан эркеклерден ҳер бири.

Болаларга хос, катталарга, ярашмаган, келишмаган; енгилтак.

Ўсимлик танасининг, поясининг остидан, ёнверидан ўсиб чиққан майда шохчалар, ниҳол…

Кıз кардеш.

Ўрнига ўрин, бир нарсанинг эвазига тўланадиган ҳақ ёки бир нарсанинг ўрнини босадига…

Вужуднинг, тананинг сиртқи қисми, сирти.

Дуварларı боямак ичин кулланıлан суландıрıлмıш киреч вея боя.

Ўз юртидан бошқа жойга сургун қилиш, ҳайдалиш, қувғин.

Катта давлатга, бойликка эга бўлган, давлатманд, бой.

Афти, башараси хунук; кўримсиз, бадбуруш.

Бахти ёмон, толейи паст; бахциз.

Бировга ёмонлик истовчи, бадхоҳ.

Бўйи, ҳиди ёмон; қўланса, сассиқ.

Шарап, ички.

Бадемден чıкарıлан ве дери, кўселе гиби шейлери юмушатмак ичин кулланıлан яғ.

Боғазıн ики янıнда бирер тане булунан, бадем бичиминдеки орган.

Феъли, хулқ-атвори ёмон.

Ўрдек.

Воқеликни нафис санъат воситалари, тимсоллар орқали ифода этувчи, тасвирловчи.

Бирден бире ортая чıкан теҳликели дурум.

Аччиғи тез, жаҳли ёмон.

Нафсини тия олмайдиган, нафси бузуқ.

Ёмон ном чиқарган, номи булғанган, номига доғ тушган; ёмон отлиқ.

Қовоғи солиқ, хўмрайган.

Хотиржамлик билан, шошмасдан, баҳайлихотир.

бағлач

Üзüм кüтüклеринин булундуғу топрак парчасı.

Каплумбаға.

Ёлку йüкü.

Ияк остидаги осилинқираб турган эт.

Анлашмак, узлашмак, уймак.

Бüйüкü.

Бешиктеки чокуғун дüшмемеси ичин бешиғе сарıлıп бағланан, кумаштан япıлмıш энли бағ.

И̇стемине, гüкüне вея ярдıмıна бағлı олан, ўзгüрлüғü, ўзерклиғи олмаян.

Бағıмлı олмаян, мüстакил.

Гўғüс.

Кўкрак, кўкс, тўш.

(И̇нсан) Йüксек ве гüр сес чıкармак.

Кендини белли этмек.

Бағıшламак иши вея бичими.

Бахш этмоқ, бермоқ.