Қидирув

тема, содержание, сюжет; мавзу, мазмун, сюжет;

1. сужет, фабула; 2. фитна, тил бириктириш, суиқасд; 3. АЕ режа; схема, чизма | 1. сюжет, фабула; 2. заговор; 3. АЕ план; схема

(фр. situs — жойланиш, вазият сўзидан) — асар эпизодларида вужудга келадиган вазият. Бундан ташқари, ситуация дейилганда асарнинг қаҳрамонлари ўртасида асосий конфликт бо

Мослаштирилган таржималар. Бундай таржималарда таклиф қилинаётган асарнинг асосий сюжет тўқимаси ўгирилади ва унинг услубий ўзига хослиги энг кам миқдорда қайта яратилади

— авантюр роман, саргузаштлар романи. Тасодифий ва ғаройиб воқеа-ҳодисаларни тасвирловчи, қаҳрамонларининг хатти-ҳаракатлари фавқулодда ҳамда афсонавий вазият ва шароитла

— версия. Пайдо бўлиши жиҳатидан бир асосга эга бўлган, бироқ сюжет ҳалқасидаги айрим ўринлар ҳамда айрим мотивлар талқинида фарқланувчи бир асарнинг бир неча нусхалари.

(фр. motif — куй, оҳанг сўзидан) — мотив. 1. Сюжет таркибидаги ҳалқалардан бири. Худди шу маънода мотив термини халқ оғзаки ижодида, хусусан достон, эртак каби катта эпик

(лат. fabula — масал, ҳикоя қилиш сўзидан) — фабула. Асар воқеаларининг мантиқий жиҳатдан узвий боғлиқликдаги яхлит силсиласи. Мазкур термин хусусида адабиётшуносликда ҳо

автор нутқи. Бадиий асарда қаҳрамонлар нутқидан фарқланувчи автор баёни ва изоҳлари. Автор нутқи воситасида, кўпинча, сюжет экспозицияси, пейзаж тасвири ва образларнинг п

(лат. retardotio — кечиниш сўзидан) — ретардация. Қўшимча персонажлар, эпизод ёки воқеалар, лирик чекинишлар, табиат тасвирлари кабиларни киритиш орқали асардаги воқеалар

(гр. dilogos — икки сўз) — дилогия. 1) Бир хил мазмун, тугал сюжет, иштирок этувчилар билан боғланган икки мустақил асар. Дилогия таркибига кирган иккала асар ҳам гарчи к

кинороман. Кино санъатидаги алоҳида жанрлардан бирининг киношуносликдаги номланиши бўлиб, бу термин киноновелла, киноповесть каби жанрларга нисбатан сюжет қамрови жиҳатид

(гр. epeisodion — бегона, алоқасиз сўзидан) — эпизод. 1. Қадимги грек драмасидаги хорлар орасида намойиш этиладиган қисқа воқеалар. 2. Нисбий мустақилликка эга бўлган аса

вақт, ўрин ва ҳаракат бирлиги. Антик драма ёки трагедия ва унга тақлидан яратилган классицизмнинг драматик асарлари талабларидан бири. Бу талабга кўра, пьесадаги конфликт

— ечим. Бадиий асар асосида ётувчи конфликтнинг ҳал этилишини баён этувчи сюжет қисми. Ечим асардаги тугуннинг мантиқий якуни сифатида юзага келгандагина ўқувчини ишонтир

— масал. Кўпроқ шеърий шаклдаги, мажозий характердаги қисқа ҳикояча бўлиб, унинг масал-эпиграмма, масал-диалог, масал-эртак, масал-новелла, масал-ҳикоя, масал-памфлет, ма

— ҳикоя. 1. Эпик турга мансуб кичик ҳажмли жанр бўлиб, у ўзига хос имконият ва ҳаётий қамровга эга. Ҳикояда тасвирланган воқеа ўз моҳияти ва аҳамияти жиҳатидан эпик турни

(гр. anthropos — одам ва logos — билим сўзларидан) — антропологик мактаб. Фольклористика (қ.) ва этнография (қ.) фанидаги илмий мактаб бўлиб, у бир-бири билан сиёсий-иқти

(гр. poietike — поэтик санъат сўзидан) — поэтика. Энг қадимий терминлардан бири бўлиб, у адабиётшуносликда турли даврларда турлича маънода қўлланилган. Масалан, антик дав

(гр. trilogia — уч сўз маъносидаги сўзлардан) — трилогия. Ўзининг умумий темаси, етакчи ғояси, асосий қаҳрамонлари, сюжет алоқадорлиги билан бир бутунликни ташкил этувчи