эпилог

м 1. эпилог, хотима (бадиий асарнинг охирги — тугалланувчи қисми)

2. перен. охир (бирор нарсанинг охири, тугаши)

1. Қадимги грек драмалари охирида асарнинг характери, муаллифнинг мақсади ва ғоясини баён этиб, томошабинга мурожаат қилинувчи қисм., эпилог, хотима, сўнгги сўз

2. Бадиий асарда асосий воқеалардан сўнг келиб, асар қаҳрамонларининг кейинги тақдири ҳақида ихчам, лўнда хабар берувчи қисм. Ўта мураккаб, чигал қисматга эга бўлган қаҳрамонлар иштирок этувчи асарларда, албатта, хотима берилади. Масалан: Ф. Достоевскийнинг «Ака-ука Карамазовлар», «Хўрланган ва ҳақоратланганлар», И. Тургеневнинг «Оталар ва болалар», А. Қодирийнинг «Ўтган кунлар», «Меҳробдан чаён» каби асарларида хотима мавжуд.