душман

от 1. Дунёқараши, манфаатлари, хатти-ҳаракати бир-бирига қарама-қарши бўлган, ўзаро ғаним, рақиб сифатидаги томонларнинг ҳар бири.

Ғоявий душман. Дўст ачитиб гапиради, душман — кулдириб. — Мақол

Тикан заҳри учида, душман заҳри ичида. — Мақол

Душманнинг катта-кичиги бўлмайди. — Мақол

Булар [Шарқ мутафаккирлари] зулм-зулмат, адолацизлик, жаҳолат, хурофотнинг ашаддий душмани эдилар. — К. Яшин, Ҳамза

2. ҳарб. Урушда ўзаро бири иккинчиси билан жанг қилувчи, бир-бирига қарши уруш эълон қилган томонлардан ҳар бири; ёв.

Душман билан бўладиган жангларда қўрқоқлик қилманглар. — Ҳадисдан

Полк мудофаа қилиб ётган раён устида душманнинг неча юзлаб самолёти беҳисоб бомба ёғдирди. — А. Қаҳҳор, Олтин юлдуз

3. кўчма Инсонга ва умуман бирор нарсага зарар келтирувчи кимса, нарса, ҳодиса.

Ёввойи ўт — ҳосилнинг душмани. Жаҳл — душман, ақл дўст. — Мақол

Сўнгги пушаймон — ўзингга душман. — Мақол

Отабек ичкиликдан қаттиқ ҳазар қилар ва бу кунгача майни ўзига душман каби кўриб келар эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

тушкунлик — энг ёмон душман. — Ф. Мусажонов, Ҳиммат