от 1. Оғир, вазмин бўлиш хусусияти.
Ўзини совуққонликка солмоқ.
Албатта, эл фойдасидан кўра ўз манфаатини олдинга сурувчи бу чўталчи бекларга қарши ҳожининг совуққонлик сақлай олиши ва асабийлашмаслиги мумкин эмас эди. — А. Қодирий, Утган кунлар
Сўз Гулшан билан учрашиш ва ундан олинган жавобга етганда, Анварнинг туси ўзгариб, киприк остлари учиб кетди. Аммо кутилмаган равишда яна совуққонлик сақлади. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
2. Мансабдор шахснинг, умуман, бирор кимсанинг ўз вазифаларига эътиборсизлиги, бепарволиги; масъулияцизлик.
Ўз ишига совуққонлик билан қарамоқ.
Кейинги пайт-да баъзи тиббиёт ходимларининг ўз ишларига совуққонлик ва тамагирлик билан муносабатда бўлаётганликлари аниқланди. — Саодат