фл. 1. Хивич, қамчи, таёқ, говрон каби нарсалар билан устма-уст урмоқ, калтакламоқ.
Кекса подачи шўхлик қилган молларни говрон билан савалаб, узун таёғини унда-мунда қўйиб кетмоқда. — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар
Икки навкар икки тарафдан ўткинчини ҳам, ёш-у қарини ҳам аёвсиз савалаяпти. — С. Сиёев, Аваз
— Қулоқсиз болани яхшилаб савалаш керак, — деди-да, бир кўзини қисиб қўйди отаси. — Ёшлик
2. Зарба бермоқ.
Душманни саваламоқ.
3. Шиддат билан ёғмоқ, тинимсиз қуймоқ (ёмғир, қор, дўл ҳақида).
Ёмғир савалаган сайин чанг-ғуборли атроф-жавониб тобора мусаффолашмоқда, файзиёб бўлмоқда эди. — Ёшлик
Унинг [Элмуроднинг] қулоқларини ёмғир аралаш муздек майда дўл савалай бошлади. — П. Турсун, Ўқитувчи
Машина қайиқдай чайқалар, қор олд ойнани аямай саваларди. — Ж. Абдуллахонов, Хонадон
4. кўчма Танқид қилмоқ, камчиликларни рўйирост айтмоқ.
Уни [Шерзодни] мажлисда роса савалашди. — Ў. Ҳошимов, Нур борки, соя бор
Мухбирларга рост гапни айтиб бўладими? Роса савалашади [деди кассир]. — Газетадан