«бийрон» бўйича 22 та натижа
сфт. Тобига етказиб қовурилган, пиширилган.
Кўрган киши ҳуснига бўлур ҳайрон, Ҳар ким кўрса, бўлар юраги бийрон. — Эрали ва Шерали
от Сўзга чечанлик, гапдонлик; нотиқлик.
Набиранинг бийронлиги, ҳозиржавоблиги бувини лол қолдирди. — Муштум
—Сиз бошламайсизми, Рўзихон! — деди шогирдининг бийронлигини яхши кўрадиган Шоира. — Ёшлик
рвш. Бурро-бурро, аниқ-аниқ, пухта-пишиқ.
Унинг [Лаълининг] бийрон-бийрон сўзларини эшитган Мирҳосил буткул маҳлиё бўлиб, термилиб қолди. — Ҳ. Ғулом, Машъал
Ўзингиз ёш бўлсангиз ҳам, сўзларингиз бийрон-бийрон экан. — С. Зуннунова, Гулхан
фл. Нутқи тиниқлашиб бормоқ; тобора гапдон, сўзамол бўлмоқ.
Гўё зеҳни боягидан ҳам ўткирлашиб, тили бийронлашиб кетгандай, шўх, кулгили гаплар хаёлига ўзидан-ўзи қуйилиб келарди. — О. Ёқубов, Мирзатерак
Бу оҳанг Пўлатжоннинг юзларида табассум пайдо қилди, кўзлари сузилиб, тили бийронлашди. — Ойбек, Ҳикоялар
сфт. Ниҳоятда хуноб, руҳан қаттиқ эзилган, алам-изтироб чеккан.
Шавкат қирқ беш минут хўрлиги келиб, хунибийрон бўлиб йиғлаб ўтирди. — Қ. Кенжа, Тоғ ёʻлида бир оқшом
Мустафо хунибийрон бўлиб йиғлаганча, қишлоққа қайтди. — Н. Қобил, Унутилмас соҳиллар
бурро-бурро рвш. Ғоят аниқ-равшан; бийрон-бийрон. Севарагул ҳовлига чиқаркан, чиндан ҳам ҳализамон бурро-бурро гапириб юборадигандек аста-секин ғўлдираб қўйди.
тўл Бўш жойи қолмай эгалланмоқ, банд бўлмоқ. Ҳовуз тўлди. Зал тўлди. Кўча одамга тўлди. Қоп тўлди. Дафтарнинг икки бети тўлди. Кўзи ёшга тўлди. Кўп ёки й
қақажон шв. Қақилдоқ. Қандолатхон Барнони яхши билар эди: ёлғиз ўсган қақажон қиз. И. Раҳим, Барно Бирам қақажон, кўҳлик, Бирам бийрон ва айёр. Миртемир
кечаси Сутканинг қоронғи тушгандан тонг отгунча бўлган қисми; кеча, тун. Қиш кунлари кечаси узоқ, кундузи қисқа бўлади. Янги йилга ўтар кечаси. Кечаси билан
маҳмадона Ўзини билағон ҳисоблаб, билар-билмас, ҳар қандай гапга аралашаверадиган. Султоновгина тили бийрон маҳмадоналарнинг адабини бериб, жойига ўтқизади. Ш. Раши
ҳўкиз Икки ёшдан ошиб, қўшга ярайдиган ҳолга келган бичилган эркак қора мол. У ердан сув чиқади деб ўйлаш — ҳўкиз сут беради, деб ўйлашдай гап. Ҳ. Назир, Й
Бу эртакда хотини томонидан ёғ олиб келишга жўнатилган лақма одамнинг саргузаштлари ҳикоя қилинади. У ёʻлда турли одамлар билан учрашиб, уларнинг масла
Шаҳзода Шавкат сирли кийикни қувиб, ўзга оламга тушиб қолади ва у ерда паризод Моҳистарага ошиқ бўлади. Бу саргузашт унинг ҳаётини бутунлай ўзгартириб
