сфт. 1. Бирор нарсага эҳтиёжи, зарурати бўлган; зарурат, талаб сезувчи.
[Отабек] Отда келган бўлса ҳам, куннинг иссиқлигидан бир пиёла чойга муҳтож эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Қизим, сенинг ёрдамингга муҳтожман. Ҳа, умидим катта. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли
Жиноятни пулга муҳтож одам эмас, пулни қаерга қўйишни билмаган одам қилади. — Газетадан.
2. Бечораҳол, қашшоқ, ҳожатманд.
Золим бойлар мазах қилиб куларди. Раҳми келмай муҳтожларнинг ёшига. — Эргаш Жуманбулбул ўғли
Биз ўша вақтда муҳтож бўлган бева-бечораларни йиғиб, ош бериш мақсадида бир бостирма солдик. — А.Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари