ot 1. Turli boshoqli ekinlar, beda, pichan va oʻtlarni qoʻlda oʻrish uchun ishlatiladigan, beli bukik, oʻtkir tigʻli mehnat quroli; qoʻl oʻroq.
Yoʻlchi oʻroqqa diqqat bilan tikilib qaradi va enkayib oʻra boshladi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Dashtdagi bugʻdoy asosan oʻroq bilan oʻrilgani uchun, mashoq faqat yantoq qalin joylardagina koʻproq uchrardi. — O. Yoqubov, Er boshiga ish tushsa
2. s. T. Oʻrish ishi; oʻrish jarayoni.
Avji oʻroq payti. Oʻroqda yoʻq, mashoqda yoʻq, xirmonda — hozir. — Maqol
Qirdagi bugʻdoylari, qoʻriqlardagi dehqonchiliklarini saranjomlagandan keyin Berdiboy toʻqayga sholi oʻroqqa ketadi. — A. Qodiriy, Obid ketmon
- Chalgʻi oʻroq Ehe, mashina liq toʻla temir asbob. Bir xili chalgʻi oʻroqqa oʻxshab tigʻi qayrilgan. — H. Nazir, Choʻl havosi
- Oʻroq oʻrmoq Ochil omochga boʻyi yetib-yetmay qoʻsh haydagan, yoz oylarida otasiga qoʻshilib oʻroq oʻrgan, togʻlarda qoʻy boqqan. — P. Qodirov, Uch ildiz
- Qoʻl oʻroq [Sotvoldi:] Aytganday, bir qoʻl oʻroq, bir chalgʻi, ketmondan ikkita. — P. Tursun, Oʻqituvchi
- Oʻtganning oʻrogʻini, ketganning ketmonini olmoq Duch kelgan kishiga ozor bermoq, bezorilik qilmoq. — Oʻsha kezlari Burgut bosar-tusarini bilmay, medallarini jaranglatib, oʻtganning oʻrogʻini, ketganning ketmonini olib yurdi, — dedi chol. — S. Ahmad, Choʻl burguti