частица -ку, ахир, эмасми, наҳотки
я ведь не спорю мен баҳслашаётганим ёʻқ-ку
ведь правда? ахир, шундай эмасми?, тўғри-ку, а?
это ведь было давно ахир бу воқеанинг юз беранига анча бўлди-ку
«ведь» бўйича 22 та натижа: Ўзбекчага
частица -ку, ахир, эмасми, наҳотки
я ведь не спорю мен баҳслашаётганим ёʻқ-ку
ведь правда? ахир, шундай эмасми?, тўғри-ку, а?
это ведь было давно ахир бу воқеанинг юз беранига анча бўлди-ку
челак
с челак, пақир
ведро с водой сувли челак
принести ведро воды бир челак сув олиб келмоқ
Идора
бир пақир сув
Бирор песанинг бошидан-охиригача иштирок этувчи, ёхуд айрим кўринишлар мазмунини ойдинлаштирувчи, авторнинг қарашларини, позициясини очиб берувчи асар иштирокчиси. Етакчиларнинг вазифалари автор ғояси ёки песа услубига боғлиқ бўлиб, айримлари ташқаридан ўзларининг изоҳлари билан саҳнадаги воқеалар моҳиятини, уларнинг фалсафий мазмунини очиб берадилар. Комил Яшин «Инқилоб тонги» асарида етакчининг мана шу типидан фойдаланган. Айрим песаларда етакчилар изоҳ бериш билан бирга, ўзлари ҳам бевосита саҳнада иштирок этадилар. Масалан, Эркин Воҳидовнинг «Олтин девор» асарида етакчининг ана шундай типи иштирок этади. Етакчи асарнинг асосий ғояси, автор айтмоқчи бўлган фикрнинг моҳиятини томошабинга яхши етказа олсагина, саҳна асарида ўзини оқлай олади. Акс ҳолда, у асарнинг бадиий жиҳатдан оқсаб қолишига сабабчи бўлиши мумкин., етакчи
однако, всё же, а ведь; бироқ, барибир . . . ахир;
его нет, а ведь мы пришли вовремя; у йўқ, бироқ биз вақтида келдик;
Мангу падар (Оллоҳга нисбатан) – вечный отец (при обращении к богу)– этернал фатҳер (то Год). Сезиксиз бир-оқ сен ай меŋü аčу – Шубҳасиз, Сен ягонасан, о мангу падар! –