завқланмоқ

фл. Руҳланиб кетмоқ, қувнамоқ; лаззат олмоқ, ҳузур қилмоқ.

Ортиқ ўзининг ҳазилидан ўзи завқланиб, хандон ташлаб кулди. — М. Мансуров, Ёмби

Ғуломжон шукуҳ қилиб кулар, Ашур Мирзо эса завқланиб ҳикоя қилар эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Малика куёвининг ўктамлигидан завқланаётганини яширмасди. — М. Маҳмудов, Мангу куй излаб