югурмоқ

фл. 1. Ирғишлаб, бирор ёʻналишда тез ҳаракат қилмоқ; чопмоқ.

Бор кучи билан югурмоқ. Бола югуриб, тепаликка чиқди.

Шу маҳал бир тўда бола чуғурлашиб, гузар томонга югуриб кетди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Гулнор билан Унсин танчада ўтириб, бир-бирига меҳрибон эгачи-сингилдай сўзлашаркан, болалардан бири югуриб келди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. спрт. Югуриш билан шуғулланмоқ; югуришда қатнашмоқ.

Қаердадир музика янграр, майдон четидаги ёʻлкаларда майкачан қизлар югуришарди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

3. кўчма Бирор иш ёки мақсадни амалга ошириш учун ҳаракат қилмоқ; ҳаракатида бўлмоқ, уринмоқ.

Ўқишнинг кетидан югурмоқ. Югурганники эмас, буюрганники. — Мақол

Раис Умурзоқ отага ўхшаш обрўли, тажрибакор пахтакорларни қўлга олиш ниятида озмунча югурмади. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

4. Бирор жой, томонга ошиғич, тез ҳаракатда бўлмоқ, ёʻл олмоқ.

Бугун Гавҳарнинг телеграммасини олиш билан вокзалга югурди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол

Бу Отабекни Тошкентдан уйлантириб, бошини боғламасак, кун сайин унинг Марғилон югуришидан қутула олмасмиз. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

5. кўчма Тезлик билан ҳаракатланмоқ (сув, шамол кабиларнинг ҳаракати ҳақида).

Қишлоқ ўртасидан ўтадиган икки сой тошлардан тошларга урилиб, кўпириб, узоқ пахта далаларига қараб югуради. — Мирмуҳсин, Ҳамзаободда

Мирзачўлнинг оч бағрига Югурганда Сирдарё Ўйлаганми эди шундай Чаманлар яратишни. — Т. Тўла

6. кўчма Пайдо бўлмоқ, намоён бўлмоқ, кўринмоқ (бирор хусусият, белги, ҳолат ва шу кабилар ҳақида).

Унинг юзига қон югурди.

[Ибн Сино] Назари сатрлар оралаб ёʻрғаларкан, ер остидан хазина топган кишидек, қўллари аста титрайди, юзига ғалати табассум югуради. — М. Осим, Китобга ихлос

Малоҳат Каримованинг юзларига қизил югурди, юзидаги кулдиргичлар ҳуснига ҳусн қўшди, кўзлари чарақлаб кетди. — Ойдин, Асл ёр

Энди ҳар икковининг ҳам юзига жиддият югурди. — Ҳ. Шамс, Душман