турмакламоқ
turmaklamoqтурмакламоқ
фл. 1. Ўраб ёки тугиб боғламоқ.
Майда-чуйда нарсаларимни турмаклаб, Тошкентга жўнайдиган поездга туш-дим. — М. Муҳаммаджонов, Турмуш уринишлари
Нимагадир орқасидан икки ўрим узун сочини бошига турмаклаб олди. — С. Зуннунова, Узилган ип
У [Мунаввара] турмаклаб қўйилган дуррачасини ечиб, серкокил сочларини орқасига ташлади. — Газетадан
2. Этагини, барини кўтариб, белга боғламоқ, бар урмоқ.
Сувчи яктагининг этагини белига турмаклаб олди.
Устига Бухоронинг олабайроқ матосидан чопон кийиб, камар ўрнига чопонини турмаклаган мулла-намо бир зот бўлиб, бу киши яроқсиз [қурол-сиз] эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
ТУРМАКЛАМОҚ
túydeklew, shıyırıp oraw, túyiw