turmaklamoq

fl. 1. Oʻrab yoki tugib bogʻlamoq.

Mayda-chuyda narsalarimni turmaklab, Toshkentga joʻnaydigan poyezdga tush-dim. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari

Nimagadir orqasidan ikki oʻrim uzun sochini boshiga turmaklab oldi. — S. Zunnunova, Uzilgan ip

U [Munavvara] turmaklab qoʻyilgan durrachasini yechib, serkokil sochlarini orqasiga tashladi. — Gazetadan

2. Etagini, barini koʻtarib, belga bogʻlamoq, bar urmoq.

Suvchi yaktagining etagini beliga turmaklab oldi.

Ustiga Buxoroning olabayroq matosidan chopon kiyib, kamar oʻrniga choponini turmaklagan mulla-namo bir zot boʻlib, bu kishi yaroqsiz [qurol-siz] edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

túydeklew, shıyırıp oraw, túyiw