tun

ot 1. Sutkaning kun botishdan kun chiqqungacha, oqshomdan tongotargacha boʻlgan qismi.

Oysiz tun. Tun kapalagi. Oy tunda kerak, Aql kunda kerak. — Maqol

Ochil yarim tungacha koʻchalarda tentirab yurdi, yotoqqa borsa, yana tun boʻyi uxlay olmay chiqishini bilar edi. — P. Qodirov, Uch ildiz

[Nizomjon] Kechalari yulduz toʻla osmonga tikilib, tunni tongga ulab, qushlar nagʻmasidan, suvlar shildirashidan koʻngilga allaqanday yupanch izlardi. — S. Ahmad, Ufq

2. Tun qorongʻisi, qorongʻilik.

Bahor keldi, Tun bagʻrida Yarq etganday boʻldi nur. — E. Vohidov, Nido

Hali tong otmagan, kulrang osmon asta-sekin oqara boshlaganiga qaramay, xiyobonlar, koʻchalar, binolarning pastki qavatlari tun qoʻynida edi. — Oʻ. Umarbekov, Yoz yomgʻiri

Olis-olislarda yongan yulduzdek Dardim bilan singib ketdim men tunga. — X. Davron, Qaqnus