тун

от 1. Сутканинг кун ботишдан кун чиққунгача, оқшомдан тонготаргача бўлган қисми.

Ойсиз тун. Тун капалаги. Ой тунда керак, Ақл кунда керак. — Мақол

Очил ярим тунгача кўчаларда тентираб юрди, ётоққа борса, яна тун бўйи ухлай олмай чиқишини билар эди. — П. Қодиров, Уч илдиз

[Низомжон] Кечалари юлдуз тўла осмонга тикилиб, тунни тонгга улаб, қушлар нағмасидан, сувлар шилдирашидан кўнгилга аллақандай юпанч изларди. — С. Аҳмад, Уфқ

2. Тун қоронғиси, қоронғилик.

Баҳор келди, Тун бағрида Ярқ этгандай бўлди нур. — Э. Воҳидов, Нидо

Ҳали тонг отмаган, кулранг осмон аста-секин оқара бошлаганига қарамай, хиёбонлар, кўчалар, биноларнинг пастки қаватлари тун қўйнида эди. — Ў. Умарбеков, Ёз ёмғири

Олис-олисларда ёнган юлдуздек Дардим билан сингиб кетдим мен тунга. — Х. Даврон, Қақнус