тинчланмоқ

фл. 1. Ҳаяжонини, аччиғини босиб ёки таптидан, ҳовуридан тушиб ўзини тутиб олмоқ, ўзини босмоқ.

— Тинчланингиз, Отабек! — деди қушбеги. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Ойимхон ювош товуш билан уни тинчланишга чақирди. — Ғ. Расул, Тўнғич ўғил

2. Ташвиш, дард-алам, хавотирлик, безовталикдан холи бўлмоқ, тинч тортмоқ.

Касал бир қимирлаб, кўзини очди ва бош кўтариб, тиланчи хотинга қарагандан кейин, яна бошини ёстиққа қўйиб тинчланди. — С. Айний, Қуллар

Отабекнинг пишиллаб ухлаган товушини эшитиб, [Ҳасанали] бир даража тинчланди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Кампирнинг уйқуда эканига ишонгач, юраги бирдан тинчланди. — Ойбек, Танланган асарлар

3. Шовқин-сурон, жанжал, ҳаракат ва шу кабилардан тўхтамоқ, тинч ҳолат юз бермоқ.

У, трибуна олдига келган бўлса ҳам, беш минутча сўзлаёлмай, халқнинг тинчланишини кутиб турди. — Ойдин, Садағанг бўлай, командир

Қўлларининг кескин ҳаракати билан халққа тинчланишни буюришди. — Ойбек, Танланган асарлар

1. tınıshlanıw, basılıw

2. irkiliw, toqtaw