tinchlanmoq

fl. 1. Hayajonini, achchigʻini bosib yoki taptidan, hovuridan tushib oʻzini tutib olmoq, oʻzini bosmoq.

— Tinchlaningiz, Otabek! — dedi qushbegi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Oyimxon yuvosh tovush bilan uni tinchlanishga chaqirdi. — Gʻ. Rasul, Toʻngʻich oʻgʻil

2. Tashvish, dard-alam, xavotirlik, bezovtalikdan xoli boʻlmoq, tinch tortmoq.

Kasal bir qimirlab, koʻzini ochdi va bosh koʻtarib, tilanchi xotinga qaragandan keyin, yana boshini yostiqqa qoʻyib tinchlandi. — S. Ayniy, Qullar

Otabekning pishillab uxlagan tovushini eshitib, [Hasanali] bir daraja tinchlandi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Kampirning uyquda ekaniga ishongach, yuragi birdan tinchlandi. — Oybek, Tanlangan asarlar

3. Shovqin-suron, janjal, harakat va shu kabilardan toʻxtamoq, tinch holat yuz bermoq.

U, tribuna oldiga kelgan boʻlsa ham, besh minutcha soʻzlayolmay, xalqning tinchlanishini kutib turdi. — Oydin, Sadagʻang boʻlay, komandir

Qoʻllarining keskin harakati bilan xalqqa tinchlanishni buyurishdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

1. tınıshlanıw, basılıw

2. irkiliw, toqtaw