таваккал

от 1. Оқибат-натижа қандай бўлишидан қатъий назар, бирор ишга жазм қилиш, нима бўлса бўлар, ё остидан, ё устидан зайлида қилинган ҳаракат.

Ёʻқ, ўртоқ Низомов, биз таваккал қилолмаймиз. Таваккалнинг туби тош, бошингни урсанг — ёрилади. — Шуҳрат, Шинелли йиллар

Баъзан жони ҳалқумига келиб, ўзини нималарга урмади, неча марта қалтис таваккалларга борди, неча марта пачағи чиқиб, яна тикланиб олди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

2. дин. Ўзини Аллоҳ иродасига топшириш, бутун умидни унга боғлаш, унинг марҳаматига ишониш.

Кўргиликдан, таваккалдан, тақдирдан воз кечиб, халқ реал нарсаларга аҳамият берадиган бўлди. — Ойбек, Нур қидириб

3. Таваккалчилик билан иш тутишни билдирувчи, шундай ҳолларда қўлланувчи сўз.

Биридан қочсанг, бошқасига тутиласан. Ундан кўра қочмаймиз! Таваккал. Пешонага битгани бўлур. — П. Қодиров, Юлдузли тунлар

Унга ташланиб, қутичани олиб қўйсаммикан? Кучим етармикан?! Таваккал! — О. Мўминов, Хиёбондаги уч учрашув