surgun

ot 1. 1 Davlat organlarining qarori yoki sud hukmi bilan jazo tariqasida boshqa bir yerda yashash uchun majburiy ravishda koʻchirish; badargʻa.

Surgun qilmoq. Surgunga yubormoq.

Sal norozilik qilib, ishdan boʻyin burganlarning boshi baloga qolar, bundaylarga surgun, badargʻa doimo tahdid solib turardi. — K. Yashin, Hamza

Bosh vazir Isfandiyorni taxtdan tushirish yoʻlini oʻylab, uyi tomon borar, xon esa Islom-xoʻjani surgun qilish yo qatl etish rejasini tuza boshlagan edi. — S. Siyoyev, Avaz

2. Shunday jazoga mahkum etilgan kishilar badargʻa qilinadigan joy va u yerdagi hayot.

Bir oʻqituvchi rus ayol ham surgun qilingan ekan. U surgundagi savodsizlarni oʻqita boshladi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

Surgunda qon yutgan yillarni aytib, Der ekan: — Esimda: bir vaqtlar yiroq Yurtda boshimizga tushgandi firoq. — M. Shayxzoda

Davlat qarori yoki sud hukmi bilan jazo tariqasida oʻzga yerga yuborish; badargʻa.SÜRGÜN

ссылка, высылка, изгнание.

n exile, banishment, expulsion (jamiyatdan), proscription (mamlakatdan)

Exil n, Verbannung f, Ausweisung f, Deportation f

син. exile