сўлмоқ

фл. 1. Ўсиб турган ёки янги узилган вақтидаги ҳолатини ёʻқотмоқ; шалпаймоқ (ўсимлик ҳақида).

Умид сўлиб, қовжираб қолган ғўзалар тепасида айланарди. — Мирмуҳсин, Умид

Қизил гуллар айтар: Ҳеч сўлмагайман, Ёмоннинг қўлида хор бўлмагайман. — Қўшиқлар

2. кўчма Ғам-ташвишдан ёки дард-алам чекиб, ўзини олдирмоқ, ранги кетиб, қути ўчиб, синиқиб, сўлғин тус олмоқ; синиқмоқ.

Эл билан бўлсанг — бўласан, Элдан чиқ-санг — сўласан. — Мақол

Қоп-қора кўзинг Ёшларга тўлмиш. Ой каби юзинг Япроқдай сўлмиш. — Миртемир, Асарлар

Симобдек беқарор, куч-ғайрати танига сиғмаган ўт-олов йигит энди сўлган, тақдирнинг бемаҳал зарбасидан эсанкираб қолганди. — С. Аҳмад, Уфқ

вянуть, увядать, чахнуть, осунуться

в wither, fade, droop

solıw, óspew, sarģayıw

welken vi, verwelken vi