шум

сфт. 1. Ёмон фикрдаги; нияти бузуқ; ёмон, ярамас.

Кеча шом вақтида бизникига иккита шум йигит келди. Танийман. Хўжайин ҳалигиларни меҳмонхонага киргизиб, эшикларни тақа-тақ ёпди. — Ойбек, Танланган асарлар

Ҳушёр туриб, адашмай, Ҳар шарпани сезаман. Душман қаршилик қилса, Шум бошини эзаман. — Уйғун

[Гуландом:] Негаки, шумларнинг кулига тушиб, не балоларга гирифтор бўлдим. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Бахцизлик ёки ҳалокат келтирувчи, бахцизликка дучор қилувчи.

Шум бўрондан чайқалди денгиз, Кўк ҳам аста томчи ташлади. — Э. Қамбаров

[Хосият:] Эрларни қаърига тортди шум уруш, Эрларсиз уй файзи тамом ёʻқолди. — Г. Жўраева

3. Кўлидан ҳар қандай ёмонлик келадиган; айёр, маккор, қув, қилвир.

Шум кам-пир.

— Ҳа, бу жуда пихи қайрилган шум халфа, — деди Давлатёр ва Турдивой халфанинг кирдикорини гапириб берди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Султонов жуда ҳушёр ва шум эдики, шамол қай томондан келаётганини дарҳол билиб, вазиятга қараб товланарди. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

4. Ярамас қилиқлар қиладиган, ўта шўх, тўполончи.

Ҳалиги шум йигит: жуда гап тополмасанг, бармоғингни мана бундай бигиз қил-да, кўзингизга кўлимни тиқиб олайми? дегин, кейин қиз кулиб юборади [деди]. — П. Турсун, Ўқитувчи