шўраламоқ

фл. 1. Пўст ташламоқ, қуруқшамоқ (баданда, юз-кўзда ҳосил бўладиган енгил тери касаллиги ҳақида.)

Кичкинтойингизнинг юзи шўралаб ёки қуруқлашиб кетмасин десангиз, унинг юзини совун билан кўп ювманг. — Газетадан

2. айн. Шўрламоқ 1.

Боланинг аъзойи бадани шўралаб кетибди.

Пастдаги икки хонанинг ғиштлари захкашликдан шўралаб, оқариб кетган. — Мирмуҳсин, Умид

[Рўзимат отанинг] Бор бисотидаги битта чопонининг ҳам бари йиртиқ, дўпписининг жияги шўралаб кетган эди. — Ҳ. Турсунқулов, Ҳаётим қиссаси

3. с. т. Шўра ўсимлиги билан қопланмоқ, шўразорга айланмоқ (ер ҳақида).

Қаровсиз қолган дала шўралаб кетади.

фл. Гуллаш олдидан шўра, ғунча ҳосил қилмоқ, шўра чиқармоқ (ток ҳақида).

Токлар зангидан баргигача шовул-шовул шўралапти, ўриклар-чи, шохи ғўралапти Боғ меваси олган билан одош бўлмапти. — Ё. Шукуров, Уч савол

Токим шўралади, занги сув очиб, Барглар қўлтиғида ингичка новда. — С. Акбарий

1. túlew, qabırshaqlanıw (jeńil teri keselligi haqqında)

2. q. sho‘rlamoq 1

3. sora basıw, sora basıp ketiw

4. júzimniń ģumshalawı

тиб. (yuz, qo'l) sich schälen, sich schuppen, sich schelfern

бот. knospen, Knospen treiben