ruhsizlanmoq

fl. 1. Ruhiy tushkunlik kayfiyatiga berilib umidsizlanmoq, dadillikni qoʻldan bermoq.

— Shuncha odamning mislsiz qiynoqlarda jon berganini koʻrgan jangchilar, magʻlubiyatga uchragandan battar esankirab, ruhsizlanib qoldilar. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar

2. Jonlilikni, qizgʻinlikni yoʻqotib, qiziqarsiz, oʻlik tus olmoq.

Majlisning bunchalik ruhsizlanib, maʼyusiyat [maʼyuslik] ichida qolishiga Gulsunbibi chidab turolmadi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar

Bundan soʻnggi suhbat juda ruhsizlanib ketdi. — A. Qodiriy, Kichik asarlar

1. ruwxsızlanıw, úmitsizleniw

2. yosh hám qızģınlıqtı joytıw

падать духоманглийскийto lose inspiration; to feel desperateфранцузскийperdre courageарабскийخَارَ عَزْمُهُ