қучоқламоқ

фл. 1. Қучоғига олмоқ; қучмоқ.

Қучоқласанг, қучоғингда тўлиб турсин. — С. Сиёев, Ёруғлик

Мен ҳозиргина терилган лолаларни қучоқлаб, ўрнимдан турдим. — Гул-даста

У ҳўнг-ҳўнг йиғлар, отасининг оёқларини қучоқлаб ялинарди. — К. Яшин, Ҳамза

Сўзамол йигит Отамуроднинг елкасига қоқиб, яна белидан қучоқлаб, даст кўтариб, ерга қўйди. — М. Мансуров, Ёмби

Тўлқин Ғани отанинг елкасига ёпишиб, бўйнидан маҳкам қучоқлаб олди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

2. Умуман, икки қўл орасига олиб ва бағир бериб, маҳкам ушламоқ, ёпишмоқ.

Дарахтни қучоқлаб олмоқ.

Турсунбой қамиш капа олдида тиззасини қучоқлаб, дарвеш қиёфасида ўтирарди. — С. Аҳмад, Уфқ

Бечора она чидолмади, қабрни қучоқлаб, уввос тортди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар