қичамоқ

фл. 1. шв. Бирор иш-ҳаракатни тезроқ бажаришга тиришмоқ, шошилмоқ, ошиқмоқ.

Парларидан терлар оқиб боради, У ҳавода қичаб парвоз қилади. — Алпомиш

Кечга қолмайлик, деб қичаб жўнади. — Ширин билан Шакар

2. Шоширмоқ, шошилтирмоқ, тезлатмоқ.

Отни қичамоқ.

Қамчи бериб, чу деди. Қаттиқроқ уни қичади. — Равшан

3. айн. Қистамоқ.

Равшанхон ўғлонга бир сўз деб, пулини қичаб турибди. — Равшан

1. торопиться, спешить

О, мома, мунча қичайсан? О, мать, что ты так торопишься? — «Равшан»

2. торопить, поторапливать