қаримоқ

фл. 1. Ёши улғайиб, қарилик даврига ўтмоқ; кексаймоқ, қартаймоқ.

Қариган хотин. Қариган дарахт. Аҳмоқ ҳориганини билмас, кўса — қариганини. — Мақол

— Сиз нечага кирдингиз? — Мени сўраманг, мен энди қариб қолдим. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Қариб қолишган, оғир мусибатни кўтариша олмайди. — Э. Раимов, Ажаб қишлоқ

2. Жисмонан қарилик даврига хос ҳолатга тушмоқ.

Хадича хола умрини хорлик-зорлик тортиб ўтказган ҳамма кишилардай тез қариган — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Қалб қўрини эл хизматига бахшида қилган, юртини яшнатиб-яшартирган киши қаримайди. — Газетадан

3. кўчма Эскириб, ўз умрини тугатмоқ, тугатиш босқичига ўтмоқ.

Асрлардан асрларга улашган Асл санъат қаримайди. — Қ. Муҳаммадий.

4. кўчма Хазон бўлмоқ, сўлмоқ.

Боғимизга зоғ-у хазон доримасин, Гул ила гулзоримиз қаримасин. — Уйғун.

5. кўчма Ўз муддатининг тугаш палласига ўтмоқ, тугаш жараёнида бўлмоқ.

— Баҳорнинг дараги бу, — деди Унсин майин оҳангда осмонга қараб, — қиш қариб қолди. — Ойбек, Улуғ ёʻл

Ҳувуллаган сариқ водийда, Қариган куз ётади беҳол. — Ш. Раҳмон, Юрак қирралари