poyon

ot 1. Joy, masofa, yoʻl kabilarning oxirgi chegarasi, etagi, oxiri.

Poyoni koʻrinmaydigan dala.

Binafsha, lolalardan gilam toʻshalgan togʻ-qirlarni kezib, poyoniga yetolmaysiz. — N. Safarov, Olovli izlar

Nizomjon shu topda shunday kuchli boʻlib ketgan ediki, bir oʻzi mana shu poyoni yoʻq choʻlni agʻdar-toʻntar qilib tashlashga qodirdek edi. — S. Ahmad, Ufq

Qamishlar ikki odam boʻyi oʻsgan, poyoni koʻrinmas, shabadada bir ohangda mungli shovullardi. — Gʻ. Gʻulom, Feruza

2. Ish, gap, voqea-hodisa kabilarning oxiri, intihosi.

Hikoyani poyoniga yetkazmoq.

Umrning poyoni koʻringan paytda uy qaygʻusiga tushdim. — Yoshlik

Gʻazal poyoniga yetdi. Tabibiy kamtarona kulumsiradi. Haryondan olqishlar eshitildi. — S. Siyoyev, Avaz

[Maysara:] Shu xiyonatkorlarning jazosini berish uchun boshlagan ishimni poyoniga yetkazay. — Hamza, Maysaraning ishi

Bu soʻzingning, dilbar, yoʻqdir poyoni. — Alpomish

3. koʻchma Soʻng, chek, nihoya (his-tuygʻu, kechinma kabilar haqida).

Gʻazabining poyoni yoʻq.

Necha faryod toshib keldi koʻksin yorguday, Koʻzi tinib, iztirobi poyonga yetdi. — A. Muxtor, Asarlar

Sirim borki, osmoni koʻrinmas, Gʻamim borki, poyoni koʻrinmas. — Yoshlik

Har bir narsa kabi mehr-muhabbatning ham avvali, avji va poyoni boʻlishi tabiiy. — X. Sultanov, Onamning yurti

конец, предел, край

payan, shek, she-gara, sońı, aqırı

русскийконец, крайанглийскийend, edge, brinkфранцузскийlimite, fin, extrémitéарабскийحَدٌّ (حُدُودٌ), تُخْمٌ (تُخُومٌ)