Миракль

Ўрта асрлар Ғарбий Европа адабиётида шеърий шаклда ёзилган диний-насиҳатомуз драматик жанр. Миракллар сюжети асосида бирор авлиё ёки фаришта Мария томонидан амалга оширилган ажойиб-ғаройиб воқеалар ётади. Мираклда диний аскетизм, тақдирга тан бериш ғоялари илгари сурилади. Бу жанр ХИИИ—ХИВ асрларда жуда ҳам ривожланиб кетади. Кейинчалик мираклда реал ҳаётий элементлар устунлик қила бошлайди. Натижада мираклдаги илоҳий қаҳрамонлар ўрнини оддий, ҳаётий персонажлар эгаллайди. Бироқ уларда ҳам диний насиҳат мотивлари етакчилик қилади. Мираклларнинг сюжети қисқа бўлганлиги учун ҳам улар одатда бирор туркумга бирлаштирилиб, шаҳардаги ҳаваскорлик театрлари ёки черков ўқувчилари томонидан ўйналган. Бу жанр Европа адабиётида ХВИИИ асрга қадар яшади. ХИХ асрнинг охири ва ХХ асрнинг бошларида мираклни яна жонлантириш ҳаракати бошланди. Бу нарса айниқса символист шоирлар ижодида кучли намоён бўлди. Шунга қарамай, миракл ўзининг диний-насиҳатомуз характери билан реалистик адабиёт талабла-, миракл