Миракль

Oʻrta asrlar Gʻarbiy Yevropa adabiyotida sheʼriy shaklda yozilgan diniy-nasihatomuz dramatik janr. Mirakllar syujeti asosida biror avliyo yoki farishta Mariya tomonidan amalga oshirilgan ajoyib-gʻaroyib voqealar yotadi. Miraklda diniy asketizm, taqdirga tan berish gʻoyalari ilgari suriladi. Bu janr XIII—XIV asrlarda juda ham rivojlanib ketadi. Keyinchalik miraklda real hayotiy elementlar ustunlik qila boshlaydi. Natijada mirakldagi ilohiy qahramonlar oʻrnini oddiy, hayotiy personajlar egallaydi. Biroq ularda ham diniy nasihat motivlari yetakchilik qiladi. Mirakllarning syujeti qisqa boʻlganligi uchun ham ular odatda biror turkumga birlashtirilib, shahardagi havaskorlik teatrlari yoki cherkov oʻquvchilari tomonidan oʻynalgan. Bu janr Yevropa adabiyotida XVIII asrga qadar yashadi. XIX asrning oxiri va XX asrning boshlarida miraklni yana jonlantirish harakati boshlandi. Bu narsa ayniqsa simvolist shoirlar ijodida kuchli namoyon boʻldi. Shunga qaramay, mirakl oʻzining diniy-nasihatomuz xarakteri bilan realistik adabiyot talabla-, mirakl