{"headword": "Миракль", "key": "mirakl", "entries": [{"dictionary": {"name": "Толковый словарь литературоведческих терминов", "title": "Адабиётшунослик терминларининг русча-ўзбекча изоҳли луғати", "kind": "Терминологический", "imprint": "Хотамов, Н.; Саримсоқов, Б. (1979). Адабиётшунослик терминларининг русча-ўзбекча изоҳли луғати. Tashkent: Ўқитувчи.", "url": "https://til.uz/lugatlar/adabiyotshunoslik-terminlarining-ruscha-ozbekcha-izohli-lugati/", "page": "178"}, "pos": "", "labels": [], "variants": [], "etymology": "(фр. miracle — ажойиб-ғаройиб сўзидан)", "phraseology": "", "pronunciation": "", "senses": [{"order": 1, "text": "Oʻrta asrlar Gʻarbiy Yevropa adabiyotida sheʼriy shaklda yozilgan diniy-nasihatomuz dramatik janr. Mirakllar syujeti asosida biror avliyo yoki farishta Mariya tomonidan amalga oshirilgan ajoyib-gʻaroyib voqealar yotadi. Miraklda diniy asketizm, taqdirga tan berish gʻoyalari ilgari suriladi. Bu janr XIII—XIV asrlarda juda ham rivojlanib ketadi. Keyinchalik miraklda real hayotiy elementlar ustunlik qila boshlaydi. Natijada mirakldagi ilohiy qahramonlar oʻrnini oddiy, hayotiy personajlar egallaydi. Biroq ularda ham diniy nasihat motivlari yetakchilik qiladi. Mirakllarning syujeti qisqa boʻlganligi uchun ham ular odatda biror turkumga birlashtirilib, shahardagi havaskorlik teatrlari yoki cherkov oʻquvchilari tomonidan oʻynalgan. Bu janr Yevropa adabiyotida XVIII asrga qadar yashadi. XIX asrning oxiri va XX asrning boshlarida miraklni yana jonlantirish harakati boshlandi. Bu narsa ayniqsa simvolist shoirlar ijodida kuchli namoyon boʻldi. Shunga qaramay, mirakl oʻzining diniy-nasihatomuz xarakteri bilan realistik adabiyot talabla-", "examples": []}], "translations": [], "cross_references": [], "extra": {"raw_word": "Миракль (фр. miracle — ажойиб-ғаройиб сўзидан)", "raw_meaning": "— миракль. Ўрта асрлар Ғарбий Европа адабиётида шеърий шаклда ёзилган диний-насиҳатомуз драматик жанр. Миракллар сюжети асосида бирор авлиё ёки фаришта Мария томонидан амалга оширилган ажойиб-ғаройиб воқеалар ётади. Мираклда диний аскетизм, тақдирга тан бериш ғоялари илгари сурилади. Бу жанр XIII—XIV асрларда жуда ҳам ривожланиб кетади. Кейинчалик мираклда реал ҳаётий элементлар устунлик қила бошлайди. Натижада мираклдаги илоҳий қаҳрамонлар ўрнини оддий, ҳаётий персонажлар эгаллайди. Бироқ уларда ҳам диний насиҳат мотивлари етакчилик қилади. Мираклларнинг сюжети қисқа бўлганлиги учун ҳам улар одатда бирор туркумга бирлаштирилиб, шаҳардаги ҳаваскорлик театрлари ёки черков ўқувчилари томонидан ўйналган. Бу жанр Европа адабиётида XVIII асрга қадар яшади. XIX асрнинг охири ва XX асрнинг бошларида мираклни яна жонлантириш ҳаракати бошланди. Бу нарса айниқса символист шоирлар ижодида кучли намоён бўлди. Шунга қарамай, миракль ўзининг диний-насиҳатомуз характери билан реалистик адабиёт талабла-"}}]}