манман
manmanманман
сфт. 1. Ўзини катта тутадиган, босар-тусарини билмай қолган; такаббур.
Манман одам. Камтарга — камол, манманга — завол — Мақол
У илгариги манман Тожибой эмас: ҳийлагина ҳовурдан тушган ва анчагина мулойимлашиб қолган эди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. ёки Манман (манаман) деган Машҳур, энг олдинги, донгдор.
Хиванинг манман деган бойларидан пул топиш сирларини ўргандим. — Ж. Шарипов, Хоразм
Бунақа занжирни янга тугул, қишлоғимиздаги манман деган темирчи ҳам узолмайди. — Ёшлик
Кўчага чиқсам, манман деган йигитлар ҳуснимга маҳлиё бўлади. — Муштум
Қўқоннинг манаман деган бойларидан Миразимжон бойни ўлдиртириб, сир очилаётганда хўжакўрсинга Эргашга жазо бердирди. — К. Яшин, Ҳамза
манман
1. неодобр.посл. заносчивый, хвастливый, самоуверенный
манманга завол, камтарга камол посл. гордецу увядать, скромному процветать
2. прославленный, достойный
манман деган полвонлар прославленные богатыри
МАНМАН
menmen, pań, mise tutpaytuǵın, tırjıq, sháltik, qaqay
манман
anmaßend, hochmütig, überheblich, arrogant
Манман
русчасамоуверенныйинглизчаself-satisfiedфрансузчаprétentieux, hautain, arrogantарабчаمُتَكَبِّرٌ, مُنْتَفِخٌ, مَغْرُورٌ