куз

от 1. Ёз билан қиш ўртасидаги фасл,

Кеч куз. Кузга яқин.

Шу орада яшаркан Бир бадавлат — бой хўроз, Роҳат умр кўраркан Куз-у қиш-у баҳор, ёз. З. Диёр.

Дераза олдидаги тол новдасидаги япроқлар куз шамолига бардош беролмай, узилиб, ерга тушарди. — С. Кароматов, Олтин қум

2. кўчма Даврнинг, масалан, киши ҳаётининг, умрнинг охирги дамлари.

Кимдир шошилиб жавоб қайтарди: — Бу гал унинг [душманнинг] кузи келади. — Н. Сафаров, Комиссар Қорабоев

Ахир ёшимиз кетяпти, умр баҳоримиз ўтиб, кузимиз яқинлашиб келяпти, Ҳаётхон! — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча