куюк
kuyukкуюк
КУЮК ' пиширилаётган нарсанинг куйиш оқибатида ҳосил бўлган қисми'. Ноннинг к у ю г и ҳорин оғритади. Бу сифат қадимги туркий тилда 1 аланга (иссиқ) таъсирида куйиб, истеъмолга яроқсиз (кўмир) ҳолига ет-' маъносини англатган кўй- феълидан (ДС, 312) —(ü)к қўшимчаси билан ясалган (Девон, ИИИ, 183); кейинчалик ў унлиси ü унлисига алмашган (КРС, 461); ўзбек тилида ü унлиларининг юмшоқлик белгиси ёʻқол— ган: кўй- + ўк = кўйüк > кüёʻк > куюк. Бу сифат сифатланмишсиз ишлатилиши оқибатида отга айланган
1. Пиширилган, қовурилган нарсанинг куйган жойи, куйган қисми. шш
Куюк кулча
Кеча кечқурун Грасиано.. пўчоқ ва нон куюклари билан қорнини тўйғазди — Ё. Шукуров, Грасиано
2. Куйиш натижасида ҳосил бўлган яра, жароҳат; куйган
Курум босган деворлар тагида қулаб ётган куюк ёғочларни у ёқ-бу ёққа суриб кўрди — Ҳ. Ғулом, Машъал
Унинг куюк сочсиз боши, яримта юзи жизғанак бўлиб, шилвираб турар.. эди — Ойбек, Қуёш қораймас
3. айн. куйинди
Офтоб тиккага келган, ёʻл чанги, ёнғин, куюк, дуд иси томоқларимизни қақратган эди. А — Мухтор, Давр менинг тақдиримда
Шабада куюк исларини ҳам тарқатиб юборди. А — Мухтор, Чинор
4. кўчма с. т. Доғ-алам, дард-ғам; аламли, куйган
Ҳар куюкка кўнар одамнинг боши — "Гўрўғли"
Боласини кўриб, куюклари кетди — "Юсуф ва Аҳмад"
Энди солма кўп доғингни, Куюк жисмим жон ўртар — Ҳамза
куюк
1. (яра)Brandwunde f, Verbrennung f
2. (овқат в. ҳ.)Angebrannte n
Куюк
олов зиён келтирган ёки бутунлай барбод қилган ўсимликлар қоплаган майдон (кўпинча ўрмон).
Синонимлари: жизғин
куюк
а burnt
КУЮК
kúyik