кўчмоқ

фл. 1. Яшаш жойидан кетмоқ, бошқа яшаш жойига ўтмоқ.

Оловни ковласанг — ўчар, қўшнини ковласанг — кўчар. — Мақол

У [Нури] Ёрмат оиласининг боққа кўчиб кетганини эшитиб, афсус қилди. — Ойбек, Танланган асарлар

Бу ердан ҳеч қачон кўчмайман, сен ҳам кўчмайсан. — Ш. Рашидов, Бўрондан кучли

2. Умуман, ўрни, манзили ва шу кабилардан бошқасига ўтмоқ, жилмоқ, кетмоқ.

Бу йил қизим бешинчи синфга кўчади.

Ана, қоқди қанотин булбул, Келиб қўнди чиройли гулга. Шохдан-шохга кўчади нуқул, Куйи роҳат берар кўнгилга. — И. Муслим.

Куз кириб, уларнинг учрашувлари ишхонага кўчган дастлабки кунлар — Ёшлик

3. кўчма Мавзуни, ҳаракатни, яшаш ёки ишлаш тарзини ўзгартирмоқ, бошқасига ўтмоқ.

Хадича холанинг бас, қийнама деган мазмунда кўз қисишини кўриб, бошқа гапга кўчди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

4. Ёпишган, бириккан жойидан ажрамоқ.

Унинг [масжиднинг] баланд ва сири кўчиб кетган эски устунлик айвонида уч-тўрт намозхон ўтиришибди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Овоз лампочкасининг остидаги қўрғошинлар кўчиб кетибди, янгидан ёʻпиштирди. — Т. Ашуров, Оқ от