кет

1. Бош (олд) га қарама-қарши томон; орқа қисм, орқа томон; орқа. Машинанинг кети

2. Одам танасининг белдан пастки орқа қисми. Оцҳшаган сопқон ҳам бошга тегар, ҳам кетга. Мақол

3. (3-ш. эгалик шаклида) Чўзиқ, давомли нарсаларнинг тугайдиган жойи; поёни, охири. Комила Ўктамни дастлаб катта боққа олиб кирди. Кети кўринмаган мевали дарахтлар қатори таажжубланарли гўзал эди. Ойбек, О. в. шабадалар. Дада, осмон теги жуда ҳам кенг-а ? Унинг энг кетига ҳеч ким борганми ? Қ. Муҳаммадий

4. (3-ш. эгалик шаклида) Охири, оқибати, натижаси. Ўқиш — жафоли, кети — вафоли. Мақол. ■■ Уч-тўрт кундан буён булут аримайди. Кети ёмон бўлади, шекилли. Ойбек, О. в. шабадалар. Ўйланмаган ишнинг кети пушмондир. "Нурали". Бирни учга сотишнинг кети бўлар вой. "Муштум"

5. Нарса ёки кимсанинг юз, бет, олд томонига қарши томон; орт, орқа. Кетга сурмоқ. н -Ота.. — деди Майна ўзини кетга ташлаб. Ш. Тошматов, Эрк куши

6. 3-ш. эгалик ва ж. к., ў. -п. к. ва ч. к. шаклларида (кетига, кетида, кетидан) кўмакчи вазифасида ишлатилади ва шу келишик шаклларига хос макон, вақт муносабатларини ифодалайди. Сидиқжон унинг кетида турган онасига қаради. А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари. Иссиқ чой олиб келди. Кетидан овқатга уннади. Ҳ. Назир, Ёнар тоғ. Ҳаял ўтмай Аҳмедов, унинг кетидан Ўрмонжон билан Иброҳимов, Зокир ота кириб келишди. А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари