karnay

ot 1. Misdan yasalgan, uzun, ogʻzi keng (konussimon), puflab chalinadigan, qattiq ovozli musiqa asbobi (odatda, toʻy va katta tantanalarda chalinadi).

Kuyov uzun va keng zarbof toʻn kiyib, katta sallasiga kurkam oltin jigʻa qoʻndirib, havoni titratgan karnaylar, surnaylar sadosi bilan oʻzinikiga ketdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. Shu asbobga biror jihatdan oʻxshash boʻlgan narsaga nisbatan qoʻllanadi.

Radio karnayi.

Shartta orqasiga qayrildi-da, qoʻllarini karnay qilib, ovozining boricha qichqirdi — S. Anorboyev, Oqsoy

U Alibekning qoʻlidagi karnay qilib oʻralgan narsaga koʻz tashladi. — Sharq yulduzi

Misdan yasalgan uzun, ogʻzi keng, puflab chalinadigan musiqa asbobi.ZURNA (BÜYÜK)

муз. карнай (большая длинная медная труба)

n bugle, karnay, a type of wind instrument, horn

gernay

русскийкарнай (длинная медная труба)английскийhorn (large and long woodwind instrument made of copper)французскийinstrument de musique à vent, en forme de rompeарабскийكَارْنَاي - مِزْمَارٌ (مَزَامِيرُ) طَوِيل, بُوق (أَبْوَاق)