ishqalamoq

fl. 1. Ikki narsani bir-biriga surkamoq.

Gʻishtni gʻishtga ishqalab silliqlamoq

— Birov ishdan kelsa, siz oshdan kelasiz, — dedi Meli polvon jahli chiqib va qoʻllarini ishqalab, ketmon sopini ushladi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

2. Qoʻl bilan qattiq bosib silamoq, ezmoq.

Oyoqni ishqalamoq.

Moʻysafid sartarosh uning [Yoʻlchining] baquvvat boshini ishqalay boshladi. — Oybek, Tanlangan asarlar

Uyquli koʻzlarini ishqalab Akbar chiqar, toychoqlarday irgʻishlab, sertuproq koʻchalardan chopqillashib ketardilar. — J. Abdullaxonov, Xonadon

Ikki narsani bir-biriga surkamoq.SÜRTMEK

v rub

• koʻzni ishqalamoq rub one's eyes

ısqılaw, súykelew, uwqalaw

reiben vt