ҳуркмоқ

фл. 1. Чўчиб кетмоқ (асосан ҳайвон ва паррандалар ҳақида).

Узоқда ҳуркиб қочган отни етаклаб келишарди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина

Қўйлар ҳуркиб кетди. Холёр, бўри келдими, деб ташқари чиқди. — Ойсулув

2. кўчма Қўрқув ҳис этмоқ; чўчимоқ.

Дилбар ҳуркиб, зинғиллаб кўчанинг нариги бетига ўтиб олган эди. — А. Муҳиддин, Чап чўнтак

Аъзам ҳамон бирор сўз айтишдан ҳуркар эди: ахир Нафиса унинг ўлчовига тўғри келмас эди-да! — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар

пугаться, вздрагивать, шарахаться

ҳуркиб кетмоқ вздрогнуть; шарахнуться (от испуга)

албар-жалбар ёʻртиб юрар, ушлай десам, ҳуркиб кетар игрунья во всю прыть бежит, хочу поймать - отскакивает (Блоха)

1. úrkiw (haywan hám quslar haqqında)

2. авıс. shorshınıw, seskeniw, sezikleniw