ҳар

1. белг. олм. Шахс ёки нарсаларни, уларнинг белгиси, ҳаракати ва бошқалар жиҳатдан бўлган туридан ажратиб (яккалаб) кўрсатади, шу тарзда белгилайди.

Ҳар тўкисда бир айб. — Мақол

Демак, бекор бўлмабди қурбон, Ҳар қурбонга бўлсин шарафшон! — Ҳ. Олимжон

Ҳожи бўлса, ҳар беш дақиқада ичкари томонга қулоқ солиб тўхтар эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Рўзимбой элликларни қоралаган, басавлат, ҳар билаги келисопдай полвон киши эди. — С. Сиёев, Ёруғлик

Фотима янги кетмон билан ер чопар, ҳар урганда, ернинг киндигини узиб оламан дерди. — Т. Ашуров, Оқ от

2. Сўроқ олмошлари ва бир, нарса каби баъзи сўзлар билан бирикиб, белгилаш олмошининг умумлаштирувчи турига мансуб олмошларни ҳосил қилади.

Ҳар қандай тасодифнинг олдини олиш керак-да! — О. Мўминов, Хиёбондаги уч учрашув

Тилак тилар эл дуосида: Ҳар қайсингиз бўлинг мингга бош. — Ҳ. Олимжон

Ёмон одам бўлсангиз, мени ҳар нима қилишингиз қўлингиздан келар эди. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

— Ҳар ким ўқийверса, подани ким боқади? — деди аччиқланиб — Мирзакаримбой. Ойбек, Танланган асарлар

Ҳайдар ота, ҳар нима бўлса ҳам Ултармага бориб, [Асрорқулни] кўриб келай, деб ёʻлга чиқди. — А. Қаҳҳор, Асрор бобо

3. Вақт, жой-макон билдирувчи баъзи сўзлар билан бирикиб, қўшма сўзлар ҳосил қилади:

ҳар доим, ҳар гал, ҳар сафар, ҳар замон ва бошқалар Ҳар вақт жуда эҳтиёт бўлиб муомала қилар эди. — Ойбек, Танланган асарлар

Ҳар замон яқин-йироқдан гадой товуши эшитилади. — А. Қаҳҳор, Бемор

[Гулнор] Ҳар гал кампир билан ёлғиз қоларкан, дарров қизнинг ҳолини сўрарди. — Ойбек, Танланган асарлар

Сайҳонликни ўрмон ҳар ёқдан ўраб олганди. — Ойбек, Қуёш қораймас