ҳабиб
habibҳабиб
от 1. поет. Дўст, севикли.
Ҳабибим банд этар кўнглимни. Табибим панд этар доим. Билолмасман, бу савдода, На суду на зарар бўлғай. — Э. Воҳидов
2. Ҳабиб (эркаклар исми).
ҲАБИБ
Дўст, ёр.HABİP
ҲАБИБ
[a.]
ўзбекчасевимли, ҳабиб, Муҳаммад (с.а.в.) сифатларидан бирирусчалюбимый, возлюбленный, один из эпитетов Мухаммедаинглизчаbeloved
Булар аҳл-и байт ул ҳабибқа қадаš, ҳабиб савčи ҳаққï üčüн сев адаš Bular ahli bayt–payg‘ambar(s.a.v)ning yaqinlari, payg‘ambar(s.a.v)ning haqqi uchun ularni sev va yaqin bo‘l – Эти на семьи Мухаммеда, они родственники пророка, и ты, о друг, люби их ради пророка – These are the families of Muhammad, they are relatives of the prophet, and you, oh friend, love them for the sake of the prophet