гуноҳкор

сфт. 1. дин. Шариат қонунига, дин ақидаларига хилоф иш қилган шахс, айбдор.

Мункар-Накир бундай гуноҳкорни биринчи мартаба кўриши эди, яна гурзисини ишга солди. — А. Қаҳҳор, Тобутдан товуш

2. Одоб-ахлоқ доирасидан ташқари, ножўя иш қилган шахс; айбдор.

Мен Зокир ота билан Рўзиматни қоралаб, ўзимни оқламоқчи эмасман, шулар қатори мен ҳам гуноҳкорман. — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари

Киши ўзини гуноҳкор ҳис қилса, беғам қувнаётганларга ҳаваси келади. — П. Қодиров, Уч илдиз

3. Жиноят қилган, жиноятчи.

Гуноҳкор бўлмоқ.

Дарров ҳалиги осилиш учун юборилган гуноҳкорларнинг орқасидан от билан югур! Дор остидан бўлса ҳам қайтариб кел! — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Терговчи Ота-хўжа акани гуноҳкор қиладиган хат ёзиб, Зумрад опанинг ўзига қўл қўйдириб олмоқчи эди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина

1. грешник

2. виновник, преступник

н sinner, criminal, culprit

gúnakar, gúnalı, qılmısker, jinayatshı

Sünder(in) m, f

рел. русчагрешник, виновникинглизчаsinner, culprit, perpetrator, guiltyфрансузчаpécheur, coupableарабчаشَخْصٌ مُذْنِبٌ, مُجْرِمٌ, أَثِيمٌ