gʻirt

1. Belgining kuchli darajasini qayd etadi, kuchaytiruv bildiradi (odatda salbiy belgilarga nisbatan qoʻllanadi).

Gʻirt ahmoq. Gʻirt savodsiz. Gʻirt mast. Gʻirt nodon. Gʻirt xom.

Bittasi Avvalbek boʻlsa, u — gʻirt piyonista M. M. — Doʻst, Lolazor

Gʻirt omiman, bizga oʻqish qayda — Oybek, Nur qidirib

2. Otlar bilan va ayrim darajalanmaydigan soʻzlar bilan qoʻllanib, shu soʻz anglatgan narsa, holatning shaxs yoki predmetga toʻlaligicha, butunlay daxldorligi, oidligi maʼnosini bildiradi; butunlay, turgan-bitgani.

Gʻirt tuhmat. Gʻirt rasmiyatchilik.

Isiriq tutatishni xurofot deyishning oʻzi gʻirt xurofot ekan. — Fan va turmush

Xafa boʻlmang-u, pochcha, ammo gʻirt afandi ekansiz. — A. Koʻchimov, Halqa

Ilgari bu joylar gʻirt toʻqayzor, odam yoʻq edi. — Oʻzbekiston qoʻriqlari

Umid uchinchi sinfga oʻtganida, adasi ham toʻsatdan oʻlib qoldi u gʻirt yetim boʻlib qoldi. — Mirmuhsin, Umid

taql.s. Kesish, uzish yoki ishqalanishdan hosil boʻladigan keskin tovushni bildiradi.

Eshik gʻirt etib ochildi.