фон.
русчафон.
фонетика
ФОН
м. 1. Внесистемная безразмерная единица уровня громкости звука, для которого уровень звукового давления равно громкого с ним звука частотой 1 кГц равен 1 Дб.ФОН 1. Баландлиги 1 кгс частотали товушга тенг товуш босимининг даражаси 1 Дб тенг бўлган товуш баландлиги даражасининг тизимдан ташқари ўлчамсиз бирлиги., ФОН 1. Баландлиги 1 Кгс частотали товушга тенг товуш босимининг даражаси 1 Дб тенг бўлган товуш баландлиги даражасининг тизимдан ташқари ўлчамсиз бирлиги.
2. Помехи, сопровождающие полезный сигнал.2. Фойдали сигнал билан бирга кузатиладиган халақитлар., 2. Фойдали сигнал билан бирга кузатиладиган халақитлар.
3. Среда.3. Муҳит., 3. Муҳит.
фон
1. физ. фон
2. фон, таг
Фон
ўзбекчаАсосий ранг, тагрангқорақалпоқчаФонинглизчаHum, background (noise)
фон ['bækgraund]
инглизчаbackgroundўзбекчанурланиш шиддатининг даражаси ёки тебранишлар тури., фон
ФОН
1. ҳудудда у ёки бу физик майдон элементларининг умумий хусусиятлари
2. доимий ва тасодифий ҳалақит берадиган сигналларнинг ўртача қиймати. Ушбу қийматдан юқори қийматга эга сигналлар фойдали ҳисобланади. Ф. гамма ва нейтрон усуллар материалларини ишлаш ва талқин қилишда ҳисобга олинади. Бунинг учун радиоактив усуллар кўрсатичидан умумий Ф. айириб ташланади