чўқимоқ

фл. 1. Тумшуқ билан илиб олиб емоқ.

Жўжалар дон чўқишмоқда. Мулла билганини ўқир, Товуқ кўрганини чўқир. — Мақол

Патнисда тўртта кулча, икки бош қизил чиллаки ва қуш чўқиган қандайдир бир бош узум бор эди. — Ойбек, Танланган асарлар

2. Тумшуқ билан зарб бермоқ (қуш ва паррандаларга нисбатан).

Қарға қарғанинг кўзини чўқимайди. — Мақол

Бургут жон-ҳолатда унга [латта-путталар боғланган ходага] ташланиб, тирноқлари билан чангаллаб чўқирди. Бу — дастлабки ов — машқ эди, албатта. — Ёшлик

3. кўчма Қўл учи билан чимдиб, озгина емоқ, еб кўрмоқ, татимоқ.

[Ҳожи ва Ҳасанали] Сўзлашмасдангина, лагандан бирмунча чўқиган бўлдилар-да, қўл артдилар. А. Қодирий, — Ўтган кунлар

4. кўчма с. т. Баланд келиб, зўр чиқмоқ; қаттиқ койимоқ, уришмоқ.

Ораларида зўр-зўр адвокатларни чўқиб ташлайдиган раҳбарлари бор эмиш. — Ойбек,Улуғ ёʻл