бўлак

от 1. Бутуннинг бир қисми; қисм, парча, кесим.

Энгашиб, яшикдан икки бўлак кўмир олиб солди. — С. Кароматов, Олтин қум

Қози пиёлани олдига қўйди-да, сўйилган анордан бир бўлагини олиб, йирик қизил доналарни кафтига уқалай бошлади. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Ниҳоят, у жонлироқ кесилган гўшт бўлаклари қолиб, бундайроқларини олиб, узата бошлади. — М. Мансуров, Ёмби

2. Нарсаларнинг тортиб, ўлчаб ажратилган ҳар бир қисми, донаси, ўрами.

Бир бўлак совун.

Мирзакаримбойнинг хотини бир катта бўлак чойни Ёʻлчига бериб, Гулнорни имлади. — Ойбек, Танланган асарлар

Тўйимизнинг эртасига совғага икки бўлак кирсовун олиб келган. — С. Аҳмад, Уфқ

3. сфт. Бошқалардан фарқ қиладиган; бошқа, ўзга, бошқача.

Бу бўлак гап. У бутунлай бўлак одам,

Бундай пайтларда у ҳеч нарсани эшитмайди, ҳеч кимга қулоқ солмайди: ўзига хос бир бўлак дунёда — хаёл дунёсида яшайди. — И. Раҳим, Чин муҳаббат

Ундоқ эмас, янга, энди замон бўлак, энди давлат ҳисоб-китоб билан барака топади. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

4. Ўзига мустақил, алоҳида, ажратилган; бошқа-бошқа.

Уларнинг рўзғорлари бўлак.

Ҳар кимнинг гўри бўлак! — Н. Норқобилов, Тўқнашув

5. кўм. взф. (ч.к. сўз билан) Бошқа, ташқари.

Бундан бўлак гапим ёʻқ.

Элмурод, эрталабдан бери нон-чойдан бўлак ҳеч нарса емаганликдан, кўнгли озганлигини сезди. — П. Турсун, Ўқитувчи

Карим аканинг ота-онаси эрта ўлиб кетган. Фазилат опадан бўлак ҳеч кими ёʻқ, камбағалгина йигит эди. — М. Ҳазратқулов, Журъат

Укасидан бўлак Ҳамиданинг яқини қолмади. — Ёш куч