бетайин

сфт. 1. Бор-ёʻқлиги, юз бериши ёки бермаслиги аниқ бўлмаган, номаълум, тайинсиз.

Ғуломжон ҳушига келди. Уни энди бетайин бир қўрқув ҳушига келтирган эди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча

Йигитманки, таваккални қиламан, Бетайин юртларга кетиб бораман. — Муродхон

Кўзи-бой чолнинг касби бетайин. — Ш. Холмирзаев, Оғир тош кўчса

2. Бир зайлда, бир гапда турмайдиган; тутуриғи, бурди ёʻқ, беқарор.

Бетайин одам,

Қўрқоқ, бетайин, иродасиз, маслаксиз, ношуд одам бошига оғир бир мушкул тушганда сотқинлик қиларкан-да! — С. Нуров, Майсаларни аёз урмайди

Болалар одамгарчилиги ёʻқ, бетайин кимса экан, дейишмасмикан? — С. Сиёев, Ёруғлик

3. Таги пуч, асоссиз, беҳуда; мужмал; мақсадсиз.

Бетайин гап. Бетайин жавоб.

Кампир, йиғлаб, бунда савол қилаеан, Бетайин гапирсанг, тайин ўласан. — Гулшанбоғ

Гаранг қилди бу бетайин юришлар, Соқибулбул, ўйлаб, бергин маслаҳат. — Маликайи айёр