betayin

sft. 1. Bor-yoʻqligi, yuz berishi yoki bermasligi aniq boʻlmagan, nomaʼlum, tayinsiz.

Gʻulomjon hushiga keldi. Uni endi betayin bir qoʻrquv hushiga keltirgan edi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha

Yigitmanki, tavakkalni qilaman, Betayin yurtlarga ketib boraman. — Murodxon

Koʻzi-boy cholning kasbi betayin. — Sh. Xolmirzayev, Ogʻir tosh koʻchsa

2. Bir zaylda, bir gapda turmaydigan; tuturigʻi, burdi yoʻq, beqaror.

Betayin odam,

Qoʻrqoq, betayin, irodasiz, maslaksiz, noshud odam boshiga ogʻir bir mushkul tushganda sotqinlik qilarkan-da! — S. Nurov, Maysalarni ayoz urmaydi

Bolalar odamgarchiligi yoʻq, betayin kimsa ekan, deyishmasmikan? — S. Siyoyev, Yorugʻlik

3. Tagi puch, asossiz, behuda; mujmal; maqsadsiz.

Betayin gap. Betayin javob.

Kampir, yigʻlab, bunda savol qilayean, Betayin gapirsang, tayin oʻlasan. — Gulshanbogʻ

Garang qildi bu betayin yurishlar, Soqibulbul, oʻylab, bergin maslahat. — Malikayi ayyor