байир

от 1. Қўлга ўргатилган ҳайвон (асосан от); жайдари.

Байир от.

Раис билан Ўктам оёқ устида бир пиёладан қайноқ чой ичишди-да, қора байир ва қизил жийронга минишди. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар

Мен унинг йигитларига бир кам тўқсон байир берганман. — А. Мухтор, Қорақалпоқ қиссаси

2. кўчма с.т. Шароитга кўникиб, қадрдон бўлиб қолган.

Тақсирим байир хотинларининг устига ўн тўрт яшар қиз олиб ишрат камарини боғладилар. — Муштум

3. Қумли чўлларда шамол оқибатида пайдо бўлган ботиқ жойлар.

Байирда кичик-кичик чуқурликлар билан бирга қатор қум тепаликлари ҳам бўлади. — Ўзме

а 1. habitual to local condition (about horses)

2. domesticated (about animals)

1. úyretilgen (at)

2. bawray, qumlıqta payda bolǵan dóń jer

ўзбекчабағир, жигар, юракрусчапеченьинглизчаliver

Bolu ber maŋa sen aya bayrï taš Sen menga ishon, ey bag‘ritosh – Согласись со мной, тысчье