Қидирув

сфт. 1. Шўхлик қилмайдиган, тинч ёки жим юрадиган; беозор.

Ювош бола. Ювош от.

Мусулмонқул қўй каби ювош Тошкент ҳокими Салимсоқбекни ўлдириб, ўрнига Азизбекдек золимни белгилади. — А. Қодирий, Ўтган кунлар

Дадам жуда ювош, ширинсўз чол эди. — Ойбек, Танланган асарлар

Юрагингиз дарё-да, ойи! Ёки синфга нуқул ювош, ақллиларини териб олганмисиз-а! — Ҳ. Назир, Опахонимиз

2. рвш. Беозор тарзда.

Зайнаб ювошгина кулиб, қизариб, чамадончасини кўча ўртасига қўйди. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар

Қамчи жаҳлидан тушиб, Мавлон акага яхши шогирдлардек ювош боқди. — Ҳ. Ғулом, Машъал

от Ювош хислатга эгалик; беозорлик.

Озғин, лекин бақувват уста Замоннинг ювошлиги меҳнацеварлиги солдатларга ёқарди. — Ш. Тошматов, Эрк қуши

Унинг тўғрилиги, ювошлиги Норбувининг онасига ёқиб қолиб, ўз қизини арзон-гаровга тўй қилиб берди. — Ҳ. Шамс, Душман

фл. Ювош бўлиб қолмоқ, аччиғидан тушмоқ.

Бу от анча ювошланиб қолди.

— Чиқ, яқинроқ ўтир, гап кўп, —

деди ювошланиб чол. — Ойбек, Улуғ ёʻл

фл. айн. Ювошланмоқ.

От ювошлашди.